غارتگر سرپيچى كنند از يارى خدا و عظمت بخشيدن به آيين او سرباز زده‌اند بىآنكه امام عليه السّلام نفع خاص شخصى در آن داشته باشد . ضمنا امام با اين سخن مىخواهد روشن سازد كه مسير شاميان ، مسير ظلم و جور و مايهء فساد در دين و دنياى مردم است . امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن افزون بر به شهادت طلبيدن خداوند متعال ، همهء موجودات زمين و آسمان را به گواهى مىطلبد و مىفرمايد : « تمام آنها را كه در زمين و آسمانهايت سكونت بخشيده‌اى ، به عنوان گواه برضدّ او ( آن‌كس كه از جهاد با ستمگران سرباز مىزند ) مىآوريم ؛ ولى با اين حال مىدانيم كه ما را از يارى او بىنياز مىسازى و او را به گناهش خواهى گرفت ( و كيفر خواهى داد ) » ؛ ( و نستشهد عليه جميع ما أسكنته أرضك و سماواتك ، ثمّ أنت بعد المغني عن نصره ، و الآخذ له بذنبه ) . امام عليه السّلام با اين شكايت به پيشگاه پروردگار كه از دل پرسوز آن حضرت برخاسته ، از يك‌سو به افراد سست و بىتفاوت در امر جهاد اتمام حجّت مىكند و از سوى ديگر ياران وفادارش را هشدار مىدهد كه از سستى آن گروه وحشتى به دل راه ندهند و بدانند خدا يار و ياور آنهاست و آن گروه وظيفه‌نشناس ، سرانجام گرفتار كيفر اعمال خود خواهند شد ، همان‌گونه كه به گواهى تاريخ بعد از شهادت امام گرفتار شدند و ظالمانى از عمّال بنى اميّه را بر آنها گماردند كه بر هيچ‌يك از آنان رحم نكردند و از هيچ عقوبت و از كيفرى دربارهء آنان دريغ نداشتند . شايان توجّه است كه در كتاب صفّين نصر بن مزاحم چنين آمده است : هنگامى كه امام اين سخن را بيان فرمود مردى از طايفهء بنى فزاره برخاست و جسورانه به امام خطاب كرد كه تو مىخواهى ما را با اين سخن براى جنگ با شاميان بسيج كنى و برادران خود را در آنجا به قتل برسانيم . همان‌گونه كه ما را در